Sevgili Anneler,

          Hepimiz çocuklarımızın başarılı öğrenciler olmasını isteriz.Bunun için onları iyi okullara gönderir, kurslara, dersanelere yollar, özel öğretmenler tutarız. Bu konuda parasal olanaklarımızı esirgemeyiz.

          Acaba çocuklarımızın başarılı olmaları için bunlar yeterli mi?

Aslında,başarı için bunlardan daha önemli, üstelik hiçbir masraf gerektirmeyen bir şey vardır: ÖZGÜVEN

        Özgüveni yetersiz çocuk, başarılı olsa da sürekli bir kaygı içindedir; başarıyı yitirme kaygısı...Bu yüzden başarının tadını çıkaramaz..

Sınavdan 100 üzerinden 90 aldığı halde kendini başarılı bulmayan, mutsuz ve huzursuz çocukları bilirsiniz..

.

        Özgüveni yeterli olan çocuklar sadece sınavlarda değil, yaşamda da başarılı olurlar. Çünkü özgüven ´ Ben yapabilirim´ duygusudur. Bu duygu olduğu zaman çocuk harekete geçer, çalışır, inanır ve başarır.

        Peki özgüvenli çocuklar yetiştirmek için ne yapalım? Belki de ´ne yapmayalım´, demek daha doğru olacak.Çünkü aslında çocuklarda doğal olarak var olan özgüveni, biz yetişkinler kırarız bilmeden..Küçük yaşlardan başlayarak, onlar ´Ben yapabilirim´ dedikçe, ´Hayır sen yapamazsın´ deriz.

         ‘Tabakları ben taşırım´ diyen küçük kızımıza,  ´Hayır, sen kırarsın!´ diyerek, kıymetli birkaç tabağımızı kırılmaktan kurtarmış olabiliriz ama çocuğumuzun özgüvenini kırdığımızı fark edebilir miyiz?

        Ya da onları koruyup kollama uğruna, sürekli  ´Sen gidemezsin, ben götüreyim´,  ´Sen yapamazsın, ben yapayım´  dediğimiz olmuyor mu?

       Eleştiri ve sürekli eksikleri görüp söylemek de özgüveni yıkan önemli bir etkendir. Sadece olumsuzları görüp söylemeyelim, olumluları bulalım, görelim söyleyelim. Çocuğumuzun Matematik’teki başarısızlığını söylemek yerine Türkçe’deki başarısını görüp övelim. Överken ‘Sen hep iyi yaparsın’ gibi genel ifadeler yerine ‘Bunu iyi yapmışsın’ diye beğendiğimiz şeyi belirtelim.

       Kimi anne babalar şımarır diye çocuklarını övmekten kaçınır.Şımarmak, kendine olduğundan fazla bir güç ve önem vermeye yol açabilir ama bu nereye kadar sürer? Çocuk sokağa çıkıncaya dek…Orada görür ki, kendinden güçlüsü de var, kendinden akıllısı da.

Yani aşırı güveni toplum bir biçimde törpüler. Ama yetersiz güveni toplum düzeltmez.

     Bunun için şımarır korkusuyla çocuklarımızı sevmekten ve övmekten kaçınmayalım.Geleceğin sağlıklı ve başarılı  kuşaklarını böyle yetiştirebiliriz.

Sevgiler.

 Dr.Şule Güney SÜMBÜL