Bugün çok duygusalım. Minnolarımı kucağıma alalı tam 4 yıl oldu. Dolu dolu geçen 4 yıl. Acısıyla tatlısıyla, üzüntüsüyle sevinciyle geçen 4 yıl. İçimde hala onları kucağıma aldığım ilk günkü mutluluk, gurur. Gözlerimde, miniklerimin artık iyice çocuk olduklarını bebeklikten çıktıklarını görmenin hüznü…

İnsan inanamıyor zamanın bu kadar çabuk geçtiğine. İkiz beklediğimi öğrendiğim gün yıllar öncesine ait. Uykusuz geceler, gaz sancıları, sütüm yetecek mi? Kaygıları, ikisini aynı anda emzirebilir miyim? İkisi birden ağlarsa nasıl sustururum? Tek başıma idare edebilecek miyim? Korkuları geçmişte kaldı.

Hastalığıydı, dişiydi, emeklemesiydi, yürümesiydi, incileriydi, wc eğitimiydi derken bebişlerimin büyüdüğünü fark edemedim. Onları kucağıma alıp doya doya sevemedim sankiL

Bebeklerimi benimle birlikte büyüten, destek olan, anlayan bir gurubum vardı. İkizanneleri gurubum. Her zaman nöbetçi bir annem oldu her soruya cevap veren. Sabret dediler geçecek dediler. Hepsini ne kadar bilsem de ikizannelerimden tekrar duymak çok iyi geldi. Başkalarının da benimle aynı duyguları yaşadıklarını, aynı şeyleri hissettiklerini bilmek aklımı kaybetmediğimi gösterdi. Bizi bizden başka kim anlardı ki?

Bebişlerimin dünyaya gelişleri gerçek bir mucizeydi. Çocuğun olmaz dedikleri halde tıbba inat geldiler. Hem de çifter çifter.J Guruptan bir annemiz “senin kızlara Mucize Çiçekleri diyelim o zaman bir isimleri daha olsun” demişti. Çok hoşuma gitti bu isim. Onlar benim Mucize Çiçeklerim…

Miniklerimin büyüdüğüne dair hayaller kurarken gözlerimin önünde her gün biraz daha büyüyorlar. Gelişimlerini hayretler içerisinde izliyorum. Doğduklarından beri benim için 4 yaş kıstastı. Ancak o zaman biraz daha kolay olacak rahat edebileceğiz derdim. Oysa 3 yaşa haksızlık etmişim. Bence 3 yaş da muhteşemdi. Bacaklarıma sarılan iki minik cadıyla yaşamak zorunda kalsam bile her şey çok daha güzel olmuştu. Yemeğe her çıktığımızda tam yemek gelince koşa koşa wc ye gitsek ve yemeğim buz gibi olmuş olsa bile çok güzeldi. İlla benim dediğim olacak, her şeye benim deseler bile güzeldi. Ben çok sevmiştim 3 yaşı J

Ne de olsa bebeklerdi sanki o zaman hala. Şimdi çocuk olduk artık J okullu olduk, öğretmenlerimiz var, arkadaşlarımız var. Tek fark bebek reyonundan değil de çocuk reyonundan giyineceğiz artık. Daha az yaramazlık yapıp daha çok söz dinleyeceğiz.

Zamanı gelince kanatlanıp uçacaklar onlarda biliyorum. Tıpkı ağabeyleri gibi, tıpkı ablaları gibi. Belki de ondan zaman çabucacık geçmesin istiyorum. O bebek masumiyetleriyle hep yanımda olsunlar.

Ama biliyorum ki uçmaları için o kanatları ben takacağım onlara. Ellerinden tutup başarabileceklerini göstereceğim. Her zaman yanlarında olduğumu hissedecekler, onları desteklediğimi, yüreklendirdiğimi hissedecekler. Onları ne kadar çok sevdiğimizi bilecekler. Tıpkı ağabeyleri gibi, tıpkı ablaları gibi.

İyi ki doğdunuz canlarım…

Naz ve Balçiçekleri  ( 4 Yaş )